علف يا شكار حيوان و . . . خود را سير كرده و با پوست بدن خود را از سرما و گرما حراست نموده و . . . و لذا نيازى به تغيير و تحول ندارد بلكه از ميليونها سال پيش شيوهء زندگى زنبور عسل و مورچه و . . . در همهء كارهايش يكنواخت بوده امّا نيازهاى بشر در طبيعت آماده نيست كه بدون تصرف و صنعت بتواند آنها را رفع كند بلكه در پوشاك - خوراك - مسكن و . . . نياز به صنعت و دخل و تصرف و ابزار صنعتى دارد تا به مقصد برسد و نيروى بشرى به تنهائى از رسيدن به همهء آن ابزارها ناتوان است لذا فايدهء ديگر بعثت انبياء آنست كه به بشر صنايع ضرورى زندگى را مىآموزند از قبيل صنعت زره سازى داود و صنعت كشتىسازى نوح و . . . [ تمام پيشرفتهاى صنعتى و تكنولوژى در جهان معلول همين امر است كه بشر احساس نياز مىكند و بدنبال آن به شناخت اين امور مىپردازد ] . فايدهء هشتم : پيامبران آمدند تا نفوس را تزكيه نموده و اخلاق حسنه را از اخلاق سيئه و كمالات را از رذائل بازشناسد و انسانها را به سمت ارزشهاى اخلاقى سوق دهند و از بخيل‌ترين انسانها كريمترين و از جبان‌ترين انسانها شجاعترين و از وابسته‌ترين انسانها به لذائذ دنيا وارسته‌ترين انسانها بسازند و نيز شيوهء ادارهء منزل و ادارهء جامعه را به بشر بياموزند كه همان سياست صحيح است و خود انبياء و ائمه ( عليهم السلام ) سياستمدارترين انسانها بودند كه در جامعه كبيره مىخوانيم : و انتم ساسة العباد آرى سياست غلط و شيطانى كه مكر و حيله باشد در آنها نبوده و دامان پاكشان از اين آلودگيها بدور است . و بقول روايات : معاويه و معاويه صفتان سياستمدار واقعى نبودند بلكه مكار بودند : تلك النكراء تلك الشيطنه . فايدهء نهم : انبياء به بشريت خبر مىدهند كه در فلان كارها ثواب است